داروَگ

قاصد روزان ابری

امید

حالا بهار نزدیک است و تو آنقدر دوری که هزار سال دویدن هم مرا به تو نمیرساند بابا... کاش میشد که بیایم آنجا، آنجا که خوابیدی، بیدارت کنم و با هم به خانه برگردیم.

جز اشک و دلتنگی نغمه ای ندارم.

دلم خیلی برات تنگ شده، خیلی... انقدری که گاهی فکر میکنم میخواد بترکه و از قفسه سینهم بزنه بیرون. دلم برای بوی موهات، بوی تنت، صدات، صورتت، شونههات و رنگ چشمات که تو آفتاب یه جور قشنگی بود، تنگ شده.

راستی، چرا هیشکی شبیه تو نیست بابا؟!

می خواهم آب شوم در گستره افق،
آنجا که دریا به آخر می رسد و آسمان آغاز می شود.
می خواهم با هر آنچه مرا در بر گرفته یکی شوم...
حس می کنم و می دانم!
دست می سایم و می ترسم!
باور دارم و امیدوارم
که هیچ چیز با آن به عناد برنخیزد...